23 grudnia, 2015

ROZDZIAŁ 33

Słoneczka xx
 Bardzo przepraszam, za tak dłuugą przerwę. Niestety zatrzymały mnie różne sprawy związane ze szkoła i życiem prywatnym. Ale .. przed Wami ostatni rozdział, a już w DRUGI DZIEŃ ŚWIĄT, dostaniecie Epilog - czyli zakończenie 1 cześci mojego fanfictiona ,,The Stranger". Mam nadzieję, że Wam się spodoba i powitamy w tym samym składzie ( a może większym już w lutym z 2 częścią ,,Tomorrow") To see you soon xx Wesołych, zdrowych oraz fanowskich świat xx

  *Z perspektywy Ryan’a*
  Byłem na wyjeździe zanim o wszystkim się dowiedziałem. Moja asystentka podbiegła do mnie z gazetą i krzyknęła ,,Słyszałeś!?”. Podobno Los Angeles to bardzo rozwinięte miasto, a informacje o wypadku Viktorii doszły do mnie za późno. Próbowałem dodzwonić się do menagerki Harr’ego, ale bez skutku. Odwołać sesji nie mogłem, musiałem ustalić szczegóły wydarzenia, które miało odbyć się w czerwcu. Mieliśmy przedstawić jedno wyjątkowe przedstawienie,, Love” balet z różnymi innymi gatunkami, wyjątkowy, nie tuzinkowy występ. Musiałem omówić szczegóły, ale wypadek wyprowadził mnie z równowagi. Co ona w ogóle robiła w Londynie!
   Pamiętam jak zabrałem jej gazetę, a wieczorem poszukałem jakiś informacji co dokładnie się stało. Dowiedziałem się, że  Viki spowodowała wypadek, że chłopcy, szczególnie Louis, są pokłóceni z Harry’m, że trasa koncertowa jest pod wielkim znakiem zapytania, że zespół po wydaniu 5 krążków faktycznie kończy działalność, że Viktoria jest w śpiączce. Jest w śpiączce!? Co tam się stało! Fani nosili kwiaty, miśki, słowa otuchy…
  Wiem, że kazała mi się nie zbliżać do niej, ale nie mogłem tak tego zostawić. Musiałem wrócić do Londynu.
  Pierwszy raz odwiedziłem ją jak była w 2 tygodniu śpiączki. Tak jak myślałem nie byłem tam mile widziany, ale o dziwo milej niż Harry.
- Louis możesz mi wytłumaczyć co się stało? Dlaczego ona jest w śpiączce!?
- Co ty tu robisz?!
- Przyjechałem z LA, próbowałem się dodzwonić do Elizabeth, ale tak jakby ten numer już nie istnieje.
- Bo nie istnieje.
- Co?!
- Kurwa, czy Viki nie mówiła, ze masz się trzymać od niej z daleka?
- Tak, ale kiedy nie mam pewności co się u niej dzieje, jak mogę spokojnie nie wchodzić jej w życie?!
   Nigdy dobrze nie dogadywałem się z Louisem, a tym bardziej z Harry’m. Byłem chamem, gnojkiem, człowiekiem bez uczuć, pozbawionym skrupułów. To nie tak, że jak zobaczyłem Viktorię Majewską to moje życie od razu się zmieniło - takie rzeczy dzieją się tylko w bajkach. Ona swym tańcem i dobrocią pokazał mi inną drogę, inne możliwości. Wiem, że nie miała łatwego dzieciństwa, ja – całkowicie odwrotnie. Otworzyła mi oczy, że muszę przestać być takim dupkiem.
- Chodź Ryan, pogadamy – zabrał mnie na dół Niall.
   Ten irlandzki chłopak, skromny, szczęśliwie zakochany miał w sobie radość dziecka. Był dokładnie taki jak Viktoria. Spokojny, szczęśliwy, dobry. Wytłumaczył mi cała sytuacje. Na koniec dodał ,,Nie musisz go nienawidzić, on już sam się nienawidzi". Jak miałem mu wybaczyć!?Zranił osobę na której mi zależało, która nie była tylko kobietą przy której moje hormony szalały. Była człowiekiem przy której miałem siły się zmieniać. Kiedy tańczyliśmy razem moje uczucia rosły wraz z iloścą zatańczonych krokó Zobaczyłem go, szedł przygaszony, ale to nie zmieniło faktu, że byłem na niego wściekły. - Stary! Czemu nic mi nie powiedziałeś! Jak ty w ogóle mogłeś jej to zrobić! - Nie mam zamiaru ci się z tego tłumaczyć.  Szarpnąłem go.
- A może powinieneś!
- Z tego co mi wiadomo miałeś się od niej odczepić raz na dobre.
- Może jak widać się pomyliła i to nie ja powinienem zostawić ją raz na dobre.
  Podszedłem do niego bardzo blisko i już miałem mu pokazać, że tancerze też mają mięśnie, ale poczułem szarpnięcie z tyłu.
- On już dostał za swoje.
  Obróciłem się. To był Louis.
- I bardzo dobrze ktoś go potraktował –powiedziałem
- Nie musisz mi dziękować. Ona i tak jest w śpiączce. Dam ci znać kiedy się wybudzi, możesz jechać – odpowiedział mi Louis.
  Odszedłem, ale usłyszałem jeszcze :
- Dziękuje Louis.
- To, że uratowałem cię od otrzymania kolejnego ciosu, który ci się należał nie znaczy, że ci wybaczyłem.
  Przychodziłem co drugi dzień. Nadal nic się nie działo. Nadal się  nie obudziła.. Aż miesiąc po wypadku Louis do mnie zadzwonił. Pojawiłem się tam od razu.
  Kiedy przyszedłem odesłali mnie do domu. Miałem przyjść na następny dzień.
Pierwsze co zobaczyłem to jej oczy. Ten błękit przenikał każdego.
   Uśmiechała się do mnie. Czekała na mnie.
- Cześć piękna.
- Cześć Ryan
- Wiem, ze nie chciałaś mnie już nigdy widzieć, ale nie mogłem nie przyjść.
- Rozumiem.
- Słyszałem, że nie jesteś w ogóle na niego zła.
- Nie jestem.
- Aha. Może ja pójdę? Po prostu chciałem tylko cie zobaczyć.
 Spojrzałem się na nią i zmierzałem do drzwi.
- Ryan stój. Przepraszam.
- Ty? Ty nie masz za co…
- Mam. Posłuchaj. Dalej organizujesz ten balet w Los Angles?
-Tak.
- Czy znalazłaby się dla mnie mała rola. Proszę.
- Ale próby zaczynają się w styczniu.
- Dam radę.
- Viki, wiesz, że ja się o ciebie martwię. Nie chcę narażać cię na ból.
- Wyzdrowieje, proszę Ryan.
-  A co na to Harry.
- On nie musi o niczym wiedzieć.
- Ale .. przecież. Jesteś z nim.
- Ale nie wiem czy będę.
- Viki, ja…
- Przyjadę na casting tylko kiedy jest?
- Casting jest w grudniu, ale Vix…
- Także w grudniu będę w LA.
Koniec . Postanowione. Taka była Viktoria. Twoje słowo przeciwko jej słowom…
Bywałem u niej ¾ razy w tygodniu. Rozkwitała, ale wciąż była słaba. Wokół niej byli najbliżsi, ale nie raz, nie dwa zdarzali się fani którzy przecisnęli się przez ochronę. Ona była cudowna, każdemu poświęcała uwagę. Słuchała ich, rozmawiała, doradzała. Fani byli z każdego zakątka świata, a ona jeszcze nie zaczęła robić kariery. To było piękne. Każdy ją podziwiał, jej siłę, odwagę, sposób wybaczania.
   Harry też się zmienił. Zaczął się uśmiechać. Przebywał z ludźmi. Odprowadzał jej fanów. Opiekował się nią. To straszne jak ich miłość została naruszona. Każdego dnia, kiedy ich widziałem, i myślę, że nie tylko ja tak miałem, widziałem w nich coś pięknego. Oczywiście byłem tym kolesiem, który kochał się w niej, a mimo to ich związek był dla mnie czymś niezwykle pięknym. Ile odwagi trzeba mieć, by wybaczyć drugiej osobie tak okropny czyn? Ile miłości trzeba mieć by ofiarować siebie w zupełności? Ile uczucia trzeba komuś darować, by zatracić się w miłości i to jej podporządkować życie?  Wiedziałem, że nigdy nie poznam odpowiedzi na te pytania, bo tylko jedna miłość na milion jest w stanie to przeżyć.
   Co do One Direction... praktycznie nie istniało. Każdy wiedział, że to koniec, lecz jeszcze nikt o tym głośno nie mówił.  Między chłopakami ( no może pomijając stosunki Harry- Niall) było okropnie. Atmosfera była tak bardzo napięta, że nikt nawet nie próbował wierzyć, że coś się zmieni. Doskonale wiedzieli, że muszą wydać ostatni krążek, zrobić
krótkie turnee po Ameryce i  koniec. Mieli odejść od siebie od stycznia.
          Sprawa pomiędzy nimi wyglądała następująco. Niall bronił zawzięcie Harr’ego, a Louis, Filip i Kuba z wielką nienawiścią nie mogli nawet na niego patrzeć. Liam początkowo był na stronie Lou, ale z czasem widząc zachowanie Viki przechodził na stronę Nialla. Zayn w ogóle nie brał udziału w owej kłótni, bo cały czas był na Hawajach ze swoją ,,świeżą” żoną. Media natomiast były po stronie Louisa, rozumieli ból. A co z fanami? Fani jak zawsze dzielili się na dwa obozy. Mimo wszystko fandom przetrwał – nie tak jak zespół.
      To był koniec listopada, miałem wyjechać już do LA, ale wcześniej miałem przekazać Viki wiadomość, że dam jej główną rolę i niech przyjedzie od lutego na próby.. przecież ja wiedziałem od początku, że tylko ona się nadaje na to miejsce. Zobaczyłem ją wśród dzieci, pierwszy raz tak szczęśliwą, śpiewała im piosenkę, której nie znałem. Nagle usłyszałem krzyk pielęgniarki i śmiech jej lekarza
- No tak artyści, cały czas ich ciągnie do ucieczek.
- Przepraszam , musiałam.   
    Dopiero teraz to zobaczyłem. To były dzieci chore na raka, a ona z każdym zrobiła sobie zdjęcie, załatwiła autografy od chłopaków, śpiewała, bawiła się. Dała im małe szczęście, choć sama go potrzebowała. Ile potrzebuje jeszcze argumentów, by twierdzić, że na nikogo lepszego nigdy nie trafie?
   Kiedy w końcu porozmawiała z lekarzem, wszedłem do jej sali:
- Viki nie przyjeżdżaj do LA, masz rolę. Filipowi też coś załatwię. Przyjedź w lutym, przesunę próby
- Nie musiałeś…
- Musiałem.
 Nagle wszedł  Harry, Niall i Liam
- Przepraszam, Ryan mógłbyś wyjść – powiedział Niall.
- Właśnie się żegnam z Viki, mogę?
- Dajcie spokój o co chodzi ? – zapytała
    I stało się coś czego nikt nigdy by nie podejrzewał. Harry klęknął przed Viktorią i powiedział:
- Ja kochać ciebie. Do you marry me?
   Pamiętacie ten moment swojego życia, gdzie świat staje wam przed oczami, a serce nadal bije chodź pragniecie, by przestało? Właśnie tak się czułem.
   Spojrzałem na Viktorię. Była spokojna, choć przerażona. Nie potrafiłem się poruszyć. On tak serio? Co go opętało? Halo?!
- Jesteś dla mnie ważny Harry – spojrzała na mnie i na chłopków. – Ale muszę ci odmówić. Nie chodzi o ten wypadek.. ale to nie jest najlepszy czas.
- Ja nie chcę cię stracić, a wiem, że to jedyne wyjście… - odpowiedział.
 Viki spojrzała w okno.
- Przykro mi Harry. Nie mogę.
- Kochasz mnie jeszcze?
  Czemu od razu nie uciekłem? Nie umiem znieść tego bólu w jej oczach. Zagryza wargi. Wiem, wiem co kombinowała. Chciałem krzyknąć, by tego nie robiła. Przecież halo, oni są najlepsza parą na świecie. Ona chciała go…
- Nie. Przepraszam Harry.
    Chciałem się rzucić i krzyknąć, że ma w to nie wierzyć. Ale nie umiałem nawet się ruszyć. A tym bardziej zabrać powietrza. Viki dlaczego ty to robisz, on jest dla ciebie całym życiem! Dlaczego?
Chłopcy spuścili głowy i wyszli. Ja spojrzałem na nią ze znakiem zapytania, a ona. Ona tylko smutnie się uśmiechnęła, otarła łzę i powiedziała cichutko:
- Tak jest lepiej.
   Wychodząc zapytałem,, Dla kogo?” Ale nie dostałem odpowiedzi. Kiedy wchodziłem do samochodu zaczepił mnie Harry.
- Możemy pogadać?
  Spojrzałem się przerażony.
- Spokojnie. Jak faceci.
    Zaprosiłem go do pobliskiej kawiarni. Usiadł i wyjął swój notatnik, telefon i słuchawki.
- Harry ja..
- Wiem, Ryan to nie twoja wina, że ona...
  Znów nie umiałem mu powiedzieć jaki ślepy jest, czemu tylko ja to widziałem? Dlaczego to tylko ja widziałem, że ona próbuje go chronić? A raczej próbować..
- Kocham ją i nigdy nie przestanę. O cokolwiek ona mnie poprosi, nigdy nie odejdę z jej życia. Zawsze będę tuż obok i jeżeli lekko się potknie to będę ją dźwigał – spojrzał się na mnie. – Nigdy już nikogo tak nie pokocham. Jeżeli jedynym sposobem by ją uratować byłoby oddanie życia, zrobiłbym to bez wahania. Bo to miłość, prawda? Ty też ją przecież kochasz. Widzę jak się na nią patrzysz. Wiem, że dostanie tą rolę. Dlatego mam dwie prośby. Zaopiekuj się nią. Zamieszkajcie razem, jeżeli  będziecie ze sobą traktuj ją z szacunkiem, dbaj o nią jak o księżniczkę, pilnuj by włos jej z głowy nie spadł. Spełniaj każdą jej zachciankę. A kiedy trafi wam się dziecko, traktuj je jak księcia, oddaj cały świat jemu i jej . Świat to nadal za mało dla niej, a mimo tego postaraj się pod koniec każdego dnia powiedzieć ,,Dałem jej wszystko tego dnia”. Nigdy się z nią nie kłóć, to ona sprawiła w końcu ze ty i ja jesteśmy teraz innymi facetami. To dzięki niej inaczej patrzymy na świat i potrafimy cieszyć się z zachodzącego słońca i zaczynamy doceniać każdy krok i wers naszej sztuki.  Opiekuj się nią. A kiedy będziesz widział, że cierpi, albo umiera nie odchodź, bądź z nią do ostatniego tchu. Daje ci wolną rękę, kochaj ją i pilnuj. Ale kiedy zobaczę, że już nie uśmiecha się jak kiedyś, kiedy dowiem się że ją krzywdzisz, Ryan zniszczę cię. Powierzam ci moje całe życie. Jeżeli ją skrzywdzisz nigdy nie zaznasz spokoju.
- Harry przecież ja nie chcę...
- A tu moja druga prośba, czy mógłbyś ułożyć do tej piosenki układ?
- Jasne, pokaż.
   Podał mi słuchawki i wysłała piosenkę na telefon. Melodia była wolna, a słowa smutne, ale prawdziwe :
,, Lay me down” ( org. Sam Smith)
Tak, wierzę
Że pewnego dnia będę tam, gdzie byłem
Właśnie ram, tuż obok Ciebie
I jest ciężko, dni wydają się takie ciemne
Księżyc i gwiazdy są niczym bez Ciebie

Twój dotyk, twoja skóra, od czego mam zacząć?
Żadne słowa nie wyrażą tego  jak bardzo za Tobą tęsknie
Zaprzeczam tej pustce, tej dziurze, w której się znajduję
Tym łzom, one opowiadają swoją własną historię
 
Powiedziałaś mi, żebym nie płakał jak odejdziesz
Ale to przytłaczające uczucie, jest zbyt silne.

Czy mogę położyć się przy Twoim boku, obok Ciebie
I upewnić się, że masz się dobrze
Zatroszczę się o Ciebie
I nie chcę być tu, jeśli nie mogę być z Tobą, dziś w nocy

Sięgam do Ciebie
Czy słyszysz moje wołanie?
Ten ból przez który przechodzę
Tęsknie za Tobą, tęsknie za Tobą jak szalony

Ułóż mnie do snutej nocy, połóż mnie pryz sobie x2

Czy mogę położyć się przy Tobie, obok Ciebie, Ciebie?

- Harry, ja nie  mogę .. - powiedziałem odrywając słuchawki od uszu
  Jego już nie było. Była tylko kartka

,, Zaopiekuj się moją Viktorią.”
   I zrozumiałem, że to właśnie jest miłość. Poświecenie pomimo wszystko. Kochasz, ale wiesz, że ta miłość  kiedyś sprowadzi smutek i poświęcasz się. Mówisz, że nie kochasz, przy świadkach, choć twoje życie opiera się tylko na tym człowieku. A kiedy zostaniesz powiadomiony, że ona już nic do ciebie nie czuje, oddajesz ją w inne ręce, myśląc, że jej serce należy do ,,tego innego kolesia”.
  To jest miłość. Kochasz, ale wiesz, że to go zabije.  Poświecenie przeciwko cierpieniu. Przeciwko śmierci.

2 komentarze:

  1. Cuudowne, uwilbiam to :*** i kocham zarazem <3333

    OdpowiedzUsuń
  2. Cuudowne, uwilbiam to :*** i kocham zarazem <3333

    OdpowiedzUsuń